سه گانه

به خودم:
یک نگاه کافی بود تا هر آنچه داشتم-یا خیال میکردم دارم- از دست برود
یک لحظه بس بود تا دنیا رنگش را برایم عوض کند
اگر شرمندگی ام از یادداشتهای دیشب نبود کار امروز تمام بود. چه داوریست در من فرسوده که برای قضاوتش همان یک نیم نگاه از پشت میز بس بود. همه اصول اش به ته لبخندی که حتی به سختی میتوانم به خودم بگیرم از دست رفته بود
به تو:
کاش دیشب.. ای کاش دیشب پس نمیرفتی.. کاش نمیخندیدی.. وگرنه من که از خدام بود امروز به وفاداریم ببالم
کاش دیشب بار سنگین صبر رو دوباره رو دوشم نمیگذاشتی تا امروز.. کنجکاویم هرزگی نشود
به اون:
تو اولین لغزش نیستی. آخرین باش